Birinci Qarabağ müharibəsi iştirakçısıyam. Amansız, qanlı-qadalı müharibədə var gücümüzlə döyüşsək də, torpaqlarımızın işğalının qarşısını ala bilmədik. Ancaq bizim edə bilmədiyimizi övladlarımız qısa müddətdə etdilər və torpaqlarımızı düşməndən təmizlədilər.

Bu fikirləri şəhid Məhəmməd İsmayılzadənin atası Füzuli İsmayılov AZƏRTAC-a müsahibəsində deyib.

Birinci Qarabağ müharibəsi başlayan dövrdə Həştərxanda gəmidə işlədiyini, mənfur düşmənin xalqımızın başına gətirdiyi müsibətlərdən sonra Vətənin bir çox övladı kimi, doğma yurdumuzun müdafiəsinə qalxdığını vurğulayan F.İsmayılov bildirib: “Vətən darda olduğu zaman kənarda durub baxa bilməzdim. Bakıya gəlib könüllü orduya yazıldım. Döyüşlərə Ağdərə rayonundan başladım. 1992-ci ilin əvvəllərindən 1993-cü ilə qədər torpaqlarımızın azad olunması uğrunda gedən şiddətli döyüşlərdə iştirak etdim. Bir ildən çox müddətdə dağlarda, meşələrdə gedən ən amansız döyüşlərdə yer aldım, müharibənin fəlakətləri ilə üz-üzə qaldım. Bu dövrdə erməni vəhşiliyinin şahidi olduq. Çoxlu igid dostlarım gözümün qarşısında şəhid, əlil oldular. Onları gətirmək mənim üçün çox ağır idi. O zaman heç düşünməzdim ki, bir gün oğlum da şəhid olacaq”.

F.İsmayılov Məhəmmədin hələ uşaqlıqdan xarakterinin bütövlüyü ilə seçildiyini, şikayət etməyi sevmədiyini, üzərinə düşən yükü öz çiyinlərinə götürməkdən qorxmayan gənc olduğunu bildirib. Məhəmmədin hərbi xidmətini Naxçıvan Muxtar Respublikasında keçdiyini, xidmət zamanı kəşfiyyata yazıldığını, qısa zamanda göstərdiyi yüksək peşəkarlıq nəticəsində Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrin komandirinin diqqətini çəkdiyini və bas istehkamçı kimi hərbi xidmətini başa vurduğunu bildirən şəhid atası deyib: Müharibənin ilk günlərində Türkiyədə ali təhsilini yarımçıq qoyub Bakıya qayıdan oğlum bir anda silaha sarılaraq könüllülər sırasına qoşulub müharibəyə getdi. Müharibənin ilk günlərindən ön cəbhədə, düşmənlə üz-üzə olduğu vaxtlarda belə bizimlə danışanda özünü çox toxtaq aparırdı. Onunla sonuncu dəfə oktyabrın 25-də danışdıq. Son ana qədər düşmənin üzərinə getmək əzmində olduqlarını bildirdi. Onun bir neçə yerdən yaralandığını bildiyim üçün müalicə almağı, əvəzində özümün müharibəyə gedəcəyəmi bildirdim. O, cavabında “Ata, mənim etdiklərimi sən edə bilməyəcəksən. Bir də döyüş yoldaşlarımı qoyub gələ bilməyəcəyəm. Ya tarix yazacağıq, ya da tarixə dönəcəyik” dedi”.

Füzuli İsmayılov Məhəmmədin, eləcə də Azərbaycanın minlərlə igid övladının qanları ilə tarix yazaraq xalqımıza böyük Qələbə sevincini bəxş etdiklərini vurğulayıb: “Biz keçmiş döyüşçülər bu böyük Qələbənin həmişə həsrətində olmuşuq. Mən Vətən uğrunda şəhid olmaq istəyirdim, lakin şəhidlik zirvəsi oğluma nəsib oldu. Yeganə oğlum Məhəmmədsiz mənə çox çətin olsa da, onun qalib əsgər kimi şəhid olması ən böyük təsəllimdir”.