O, hərbçi olmağı özü seçmişdi.
Ailə ənənəsinə uyğun olaraq...

Təsadüfən də seçməmişdi. Bilirdi ki, nə vaxtsa azğın düşmənin cavabını verib yerində oturtmaq, zəbt etdiyi torpaqlardan qovmaq vaxtı gələcək....

Neçə illər Azərbaycan–Ermənistan sərhədinin ən qaynar nöqtələrində xidmət etmişdi. İndi isə əsl döyüş, əsl qəhrəmanlıq vaxtı yetişmişdi...

Valideynləri, ailə üzvləri də onun niyyətindən xəbərdar idilər. Ona görə də Hacı Zeynalabdin Tağıyev qəsəbəsindəki hərbi hissədə xidmət edən kapitan Hüseyn Tahirovun cəbhəyə üz tutmasını hamı təbii qarşıladı...

Hüseyn lap erkən yaşlarından həyatını hərbi işə bağlayıb. 2004-cü ildə C.Naxçıvanski adına hərbi liseyi, 2008-ci ildə Silahlı Qüvvələrin Hərbi Akademiyasını bitirib. 2020-ci ildə Vətən müharibəsi başlananadək ölkəmizdəki müxtəlif hərbi hissələrdə zabit kimi qulluq edib.

AZƏRTAC xəbər verir ki, kapitan Hüseyn Tahirovun döyüş yolu oktyabrın 1-də Füzulu rayonunu Seyidəhmədli kəndində başlayıb. Bir neçə gündən sonra isə Cəbrayılın kəndlərinin azad edilməsi uğrunda döyüşlərdə iştirak edib. Hüseynin 40 gün davam edən döyüş yolu cəbhənin ağır və qaynar bölgələrindən keçib. Oktyabrın 6-dan 22-nə qədər Hadrutun erməni hərbi birləşmələrindən təmizlənməsi uğrunda döyüşüb.

“Hadrut çox strateji əhəmiyyətli mövqe idi. Ərgünəş dağının yaxasında qərar tutan bu yaşayış qəsəbəsinin ətrafındakı meşələrdə gizlənən düşmən hərbçiləri mövqelərini əldən vermək istəmirdilər. Ona görə də özlərinə əlverişli döyüş mövqeyi tutan işğalçılarla ölüm-dirim savaşı bir neçə gün davam etdi. Oktyabrın 20-də düşmən atəşi nəticəsində kontuziya aldım, iki qabırğam yaralandı. Lakin döyüş mövqeyini tərk etməyib qəsəbənin onlardan təmizlənməsinə nail olduq”,- deyə kapitan iki il əvvəlki hadisələri xatırlayır.

Onun daha bir unudulmaz döyüşü isə noyabrın 1-də Şuşa ətrafında olub. Hüseyn söhbətə davam edərək deyir: “Həmin gün bələdçinin köməyi ilə 17 saat yol getdik. Dərəni keçəndən sonra əkin sahəsinə çıxdıq. Bizə verilən döyüş tapşırığı tarladan sonra üzü yuxarı qalxan sıx meşəliyi adlayıb dağın zirvəsində mövqe tutmaq idi. Meşənin içərisində gözlənilmədən ermənilərlə üz-üzə gəldik. İlk atəş onlardan gəldi, bir neçə cəsur döyüşçü yoldaşlarımız orada şəhidlik zirvəsinə ucaldı. Təxminən 1 saata yaxın çox ağır döyüş getdi. Hiss edirdik ki, artıq onların döyüş sursatı qurtarır, özləri də qaçmağa üz qoyurlar. Ermənilər maşınlara minib qaçanda da sərrast atəşlə onları hədəfə aldıq. Bəlkə də həmin döyüşdə ermənilərdən tək-tük sağ çıxan oldu. Nəhayət, çox böyük çətinliklə də olsa, bizə tapşırılan mövqeyə qalxa bildik. Amma həmin ağır döyüşdə özüm də 14 qəlpə yarası aldım və sağ qulağımdan yaralandım. İkinci dəfə kontuziya aldım”.

Hüseyn noyabrın 18-dən sonra Şuşadan qayıdandan sonra 12 gün Silahlı Qüvvələrin Baş Klinik Hospitalında müalicə alıb. O, Vətən müharibəsində göstərdiyi cəsurluq nümunəsinə görə “İgidliyə görə”, “Füzulinin azad olunmasına görə”, “Xocavəndin azad olunmasına görə” medalları ilə təltif edilib.

İgid döyüşçü ona göstərilən qayğıdan da razılıq edir: “Ötən ilin noyabrında Əmək və Əhalinin Sosial Müdafiəsi Nazirliyi məni Ramanı qəsəbəsindəki yeni yaşayış kompleksində üç otaqlı mənzillə təmin edib. Yeni mənzil alanadək qeydiyyatda olduğum Səbail Rayon İcra Hakimiyyəti yaşadığım evin kirayə pulunu ödəyib. Prezident təqaüdü və pensiya alıram. Müalicə xərclərimi və dava-dərmanların xərcini “YAŞAT” Fondu qarşılayır. Keçən il dekabrın 21-dən bu il yanvarın 12-dək ikinci dəfə müalicədə olmuşam. Əmək və Əhalinin Sosial Müdafiəsi Nazirliyi qulağımı eşitmə aparatı ilə təchiz etməyi öz üzərinə götürüb. Səbail Rayon İcra Hakimiyyətinin başçısı Vüqar Zeynalov, Milli Məclisin deputatı Nigar Arpadarai vaxtaşırı olaraq mənə baş çəkir, səhhətimlə, ailə vəziyyətimlə maraqlanırlar. “SOCAR petroleum” Qapalı Səhmdar Cəmiyyətində məni işə qəbul ediblər və çox böyük diqqət göstərirlər”.

... Artıq iki aydır ki, istefada olan kapitan Hüseyn Tahirov həyat yoldaşı, qızı Mələk və oğlu Səidlə birlikdə ona verilən yeni mənzildə yaşayır. O, Vətən müharibəsində yaşadığı hadisələrdən, üzləşdiyi səhnələrdən, şəhid olan döyüş dostlarının itkisindən və əldə olunan Qələbənin sevinci barədə söhbət açır. İki yaşlı oğlu Səid əlində tutduğu kiçik Azərbaycan bayrağını yellədə-yellədə mənzilin içində o baş-bu başa yüyürür...